Rozdział 1

,,Samolot 21 odlatuje za 3 minuty. Prosimy o zebranie się pod bramką nr.3. Dziękuję” – piskliwy głos wydobył się z głośników. Wyprostowałam się na ławce i westchnęłam ciężko. Było to westchnięcie pełne wrażeń, ale też niepokoju. Czułam się jakbym właśnie odbywała podróż, która zarazem ma być świetna, ale też niebezpieczna i pełna kłopotów. Wyjazd z Los Angeles do Londynu to bardzo odważny krok w moim życiu i coraz bardziej zaczynam się martwić z tego powodu. Czemu?

Dopiero po chwili ocknęłam się, że mam zaledwie 2 minuty na podejście do bramki, która znajdowała się dość daleko ode mnie. Nie tracąc czasu zarzuciłam na ramię swoją torebkę, chwyciłam walizkę i szybkim krokiem szłam ku mojemu celowi. W tym momencie liczył się czas, a miałam go naprawdę niewiele. Co chwilę widziałam jak ludzie wręcz biegną pod wyznaczone bramki, aby nie spóźnić się na lot. Zupełnie tak jak ja, chociaż oni widzą mnie jako niedojrzałą smarkulę, która błąka się po całej Sali Lotniskowej w poszukiwaniu szczęścia. Nie, tym razem nie dam sobie pozwolić o mnie tak myśleć.

Znajdowałam się już niedaleko bramki, więc bardzo ucieszyłam się, gdy wreszcie do niej dotarłam. Ustawiłam się w kolejce i czekałam, aż będzie moja kolej. Gdy podeszłam do pani siedzącej przy biurku niezręcznie wyciągnęłam bilet z mojej tylnej kieszeni  i podałam go kobiecie, która patrzyła na mnie zdziwiona. O co Ci chodzi?  Zeskanowała mi  bilet i na koniec życzyła mi miłego lotu. Ja tylko uśmiechnęłam się sztucznie, a z moich ust wydobyło się ciche ,,dziękuję”. Szybkim krokiem udałam się w stronę samolotu z numerem 21. Błądziłam gdzieś wzrokiem i natknęłam się na pojazd z numerem 21. Uśmiechnęłam się sama do siebie i ruszyłam w stronę samolotu. Wiedziałam, że teraz zaczyna się moja ,,wielka przygoda”.

Gdy stanęłam naprzeciwko wielkich drzwi od samolotu, bagażowy odebrał ode mnie walizkę, więc zostałam tylko sama z moją torebką, która jak się domyślam, miała być moim bagażem podręcznym, ale na całe szczęście spakowałam do niej rzeczy, które powinny mi się przydać w czasie lotu. Szczerze? Gdy wchodziłam do ogromnego samolotu miałam mieszane uczucia i wszystko nagle zaczęło wydawać mi się złe, że wszystko co robię nie ma najmniejszego sensu, a ja tylko stawiam się w trudnej sytuacji. Valery, nie ma już odwrotu!

Gdy weszłam poczułam ciepły powiew powietrza dochodzącego z klimatyzacji. Może jednak nie będzie tak źle?

Bez zastanowienia zaczęłam szukać jakiegoś wolnego miejsca. Kątem oka dostrzegłam z tyłu wolne siedzenie idealne dopasowane do mnie, bo nigdy jakoś nie przepadałam siedzieć blisko prowadzącego, czy to w samochodzie, czy w autobusie.

Wygodnie zajęłam miejsce i odetchnęłam głęboko. Spokojnie Val, wszystko się ułoży. To tylko kwestia czasu.

Na początku pilot zaczął nawijać o wszystkich zagrożeniach, które mogą spotkać nas w czasie lotu podkreślając, że to tylko ,,małe awarie”. Jeżeli mocne turbulencje to ,,mała awaria” to ja jestem papieżem.

Pokręciłam oczami na każde wypowiedziane zdanie przez pilota, chociaż starałam się go słuchać z powagą. Coś Ci się nie udaje Val.

Na koniec podeszła do mnie stewardessa, która trzymała w ręku poduszkę. Podała mi ją uśmiechając się tak sztucznie, że aż bolało. Była to pusta lala, która najwidoczniej nie lubiła tej pracy i robi to z przymusu i dla kasy. Suka jakaś.

Odebrałam poduszkę bez żadnych uczuć. Bo co? Mam się uśmiechać dla szpanu? Nie, dziękuję.

Bez zastanowienia wyjęłam z torebki moje słuchawki. Co to by był za lot bez muzyki? Dla mnie byłaby to katorga, bo teraz w moim życiu tylko muzyka ma jakiś sens. No, może jeszcze ta podróż, która coraz bardziej wydawała mi się niepokojąca. A co jeśli coś się stanie? Może nie jestem jeszcze zbyt dojrzała? Masz 18 lat kobieto! Dasz radę!

Czułam jak wznosiliśmy się w górę. Czułam się teraz niesamowicie, było to magiczne. Wszystko zaczęło maleć, a parę sekund później zobaczyłam tylko białe chmury. Nie umiem tego opisać słowami.

Cóż Valery, tak zaczyna się Twoja 13-godzinna podróż do Londynu. Bardzo się cieszę. Bardzo…

-------------------------------------------------

No i jest 1 rozdział! Pisałam go dzisiaj pod wpływem weny i jakoś tak wyszło :3

Mam nadzieję, że się podobało! Liczę na Wasze opinie, bo dopiero zaczynam x

UWAGA. W każdym tekście mogą występować przekleństwa xD

Aha i jeszcze jedno. Jeżeli piszę krzywą kursywą to są przemyślenia bohaterów :)

I...

CZYTASZ = KOMENTUJESZ!

To bardzo motywuje ♥