Rozdział 3

Było ciemno. Moje mokre włosy opadały mi swobodnie na ramiona. Dalej siedziałam na zimnym chodniku, ale jedna rzecz się zmieniła. Przede mną stał czarny samochód, a z jednej z szyb wyłonił się jakiś chłopak. Na moje oko miał z jakieś 18-19 lat. W pewnym momencie jego zielone tęczówki spojrzały na mnie, a w nich było widać jakąś… Nie wiem jak to ująć… Fascynację? Możecie sobie pomyśleć, że kompletnie zwariowałam, ale te oczy do mnie przemawiały. Dosłownie. Dokładnie przyglądał się mojej osobie, ilustrując mnie od głowy po same stopy, więc czułam się trochę niezręcznie. Nie miałam zielonego pojęcia co powiedzieć, więc między nami panowała głucha cisza, a całość pogarszało to, że na ulicy też było cicho. Słychać było tylko nasze oddechy, które z sekundy na sekundę wydawały się być głośniejsze. Chłopak próbował nawiązać między nami jakiś kontakt wzrokowy, ale ja wręcz przeciwnie. Za wszelką cenę nie chciałam się spotkać z jego bajecznymi oczami. Tak, one były bajeczne, więc czemu nie chciałam ich spotkać? Nie wiem. Z moich rozmyśleń wyrwał mnie ochrypnięty, zarazem cholernie seksowny głos.

- To wsiadasz? Czy zamierzasz siedzieć tutaj przez resztę dnia? – powiedział, a jego kącik ust podniósł się ku górze.

Pusto patrzyłam się na samochód, dalej nie wiedząc co powiedzieć. Co się z Tobą dzieje, Val? 

 Nabrałam powietrza do ust i starałam się wypowiedzieć choć jedno słowo.

- Je-jeżeli to… - przerwałam. Ogarnij się, Valery.  - Jeżeli to nie będzie problem, to z chęcią bym się dała podwieźć – powiedziałam już śmielej. Trzeba było w końcu „złamać lody”.

Chłopak uśmiechnął się, a ja widziałam otwierające się drzwi od czarnego wozu, aż w końcu zobaczyłam smukłą i wysoką sylwetkę kierującą się w moim kierunku. Wstrzymałam oddech. Kuźwa. Widząc go, moje usta rozchyliły się lekko, chociaż nie chciałam dać po sobie tego poznać. Nogi miał naprawdę chude. Cała jego postura była szczupła, ale za to umięśniona. Miał na sobie czarną, luźną koszulkę i czarne, podarte spodnie, a na nogach zniszczone buty. Już nie muszę pytać o jego ulubiony kolor. Ale i tak wyglądał

zajebiście. Włosy miał potargane na wszystkie strony, co wyglądało trochę, jakby był po ostrym seksie. Co chwilę przejeżdżał przez nie swoją ręką, chcąc je poprawić, jednak dalej sterczały we wszystkie strony świata, ale nie, że narzekam czy coś. 

Brunet podszedł do mnie i odebrał ode mnie bagaż. Ehm… Val? Dopiero po chwili ocknęłam się, wyprostowałam, aż (z trudem) wstałam. Nogi mi trochę zdrętwiały od tego siedzenia na chodniku. Tak, wiem. Dziwnie to zabrzmiało.

- A tak w ogóle to jestem Harry – powiedział po chwili ciszy między nami, chowając moją walizkę do bagażnika. Robiąc to, skierował głowę w moją stronę i uśmiechnął się ukazując szereg swoich białych zębów. On ma dołeczki!

Głośno przełknęłam ślinę, a brunet patrzył się na mnie z wielkim znakiem zapytania na twarzy. 

- Valery – odpowiedziałam trochę drętwo w porównaniu do niego.

Chłopak wsiadł do samochodu, a ja go naśladowałam. Gdy tylko usiadłam, zapięłam pasy. Bezpieczeństwo najważniejsze! – słowa mojej mamy. Kątem oka zauważyłam, że samochód w większości w środku był ze skóry, co sprawiało, że wydawał się jeszcze bardziej ekskluzywny niż z zewnątrz. Kiedyś taki będę miała, zobaczycie! Brunet poprawił górne lusterko, odpalił silnik i ruszył do przodu. Ustawił biegi.

- Gdzie panią podwieźć? – zapytał, jednak dalej patrzył ze skupieniem przed siebie. I dobrze, bo i tak już byłam zestresowana tym wszystkim.

- Black Road Street 37 – odpowiedziałam, kątem oka patrząc na bruneta, który najwidoczniej uśmiechał się lekko, ale nie jestem tego całkiem pewna.

- Jasne, nie ma sprawy. A powiedz…  - przerwał na chwilę to co chciał powiedzieć, w tym samym momencie przejeżdżając językiem przez swoją górną wargę – Jak znalazłaś się na chodniku? – zapytał z lekkim rozbawieniem w głosie.

- To Cię śmieszy? – zapytałam próbując powstrzymać tym razem swój śmiech. 

- Nie na co dzień spotykam dziewczynę siedzącą na chodniku, w deszczu, na pustej ulicy – powiedział, a ja wybuchłam lekkim śmiechem, na co chłopak zaśmiał się wraz ze mną, chociaż tak naprawdę żadne z nas nie wiedziało, co w tym wszystkim było takie zabawne.

~.~

Reszta drogi minęła w ciszy. Tylko ten jeden raz, to był taki moment, w którym rozmawialiśmy.

Głowę opierałam na ramieniu, pusto patrząc się w okno, na których widoczne były krople deszczu.

Nagle samochód zatrzymał się przy jakimś budynku. To tu.

Chłopak westchnął cicho, a ja odpięłam pasy i wyszłam z pojazdu, a za mną także brunet. To znaczy „Harry”, jak dobrze pamiętam.

Podał mi walizkę, a ja przez chwilę poczułam dotyk jego gładkiej dłoni. Spojrzeliśmy na siebie nawzajem. Jego oczy trochę pociemniały, nie były już takie jak na początku, ale dalej było coś w nich widać. Ja spuściłam wzrok i uśmiechnęłam się lekko pod nosem. Była to niezręczna chwila, lecz bardzo przyjemna.

Z moich ust wydobyło się ciche „dziękuję”, a swój ciężki bagaż wsunęłam na chodnik i spojrzałam na wielki obiekt stojący przede mną. Byłam nim zachwycona, bo już z zewnątrz robił duże wrażenie, więc jestem ciekawa, co będzie w środku. Odwróciłam się w kierunku chłopaka, który swoim biodrem opierał się o samochód. Uśmiechnął się do mnie zawacko, przegryzając dolną wargę.

- Miło było Cię poznać Valery. Na pewno do Ciebie jeszcze wpadnę – powiedział, a ja zaśmiałam się cicho na jego słowa, bo zabrzmiało to trochę jakby był jakimś pedofilem, czy coś w tym rodzaju. A może on… Nieee. Nie twórz, Val.

Nic nie odpowiedziałam. Staliśmy tak jeszcze przez chwilę wpatrując się w siebie z jakiegoś niewyjaśnionego powodu. Do końca nie byłam jego pewna. Znam go zaledwie godzinę, a czuję, że jest w nim coś, coś czego nie umiem tak naprawdę określić słowami. Jego oczy. Tak, to na pewno przez nie. Albo? „Na pewno do Ciebie jeszcze wpadnę”. Co to ma znaczyć? Czas pokaże… 

------------------------------------------------------

No i jest 3 rozdział! Można powiedzieć, że jestem z siebie dumna, bo ostatnio nie miałam weny, a i tak rozdział wyszedł mi dość dobrze. Mam nadzieję, że Wam też się podobało! :)

Tak naprawdę, nie mam pojęcia kiedy pojawi się kolejny rozdział, więc Wam teraz dokładnie nie powiem. Ale liczę, że dość szybko go napiszę.

Dziękuję, za tyle wejść i komentarzy! Kocham Was ♥

CZYTASZ = KOMENTUJESZ ♥ 

Proszę pisać, jeżeli byłyby jakieś błędy, bo teraz mogłam przeoczyć :)

Pozdrawiam! / Larsy.

Informacja :)

No hej! :)
Chciałabym Was o czymś powiadomić, ale także podziękować. Ostatnio nie mam jakoś weny na dalsze pisanie bloga, za co jest mi naprawdę przykro, bo sprawia mi ogromną radość pisanie dla Was :c Przechodzę teraz, można tak powiedzieć, trochę trudny okres w moim życiu, czyli: problemy i różne inne sprawy... Dlatego przez ostatnie 2 tygodnie nie wstawiałam 3 rozdziału :/ Ale obiecuję, że jak tylko będę miała napisany kolejny rozdział, to go na 100% wstawię :)
Chciałabym szczególnie podziękować Wam za tyle wejść oraz komentarzy! Pewnie większość z Was, która też prowadzi bloga, wie jak bardzo to wszystko motywuje :3 Nie krępować się i pisać co Wam się podoba, a co nie!

To chyba na tyle :) Dziękuję jeśli dotarłeś/aś do końca ♥ Szanuję to.

Jeżeli mi się uda, to kolejny rozdział przewiduję na poniedziałek. Ale nie obiecuję tego! / Larsy.

WebRep

Ogólna ocena reputacji

Strona nie ma oceny reputacji

(za mało głosów)

Rozdział 2

 Lekko otworzyłam oczy. Mogłam ujrzeć światło dobiegające z jakiegoś punktu, co mnie totalnie oślepiało. Pomrugałam parę razem trzepocąc moimi rzęsami, aby przyzwyczaić się do otoczenia. Domyśliłam się, że dalej lecieliśmy, bo gdy spojrzałam w okno samolotu zobaczyłam tylko ,,biały puch", a po za tym nic więcej. Nagle z głośników wydobył się głos stewardessy. ,,Do końca lotu zostały 34 minuty, dziękuję za uwagę". Westchnęłam ciężko, bo już na prawdę nie chciało mi się siedzieć w samolocie i patrzeć się bezsensownie w okno, jak i tak nic nie było tam widać. Spokojnie Val. Zostało jeszcze niecałe pół godziny. Wytrzymasz. Leniwie przeciągnęłam się na siedzeniu i usiadłam wygodnie prostując się. Rozejrzałam się dookoła, lekko wychylając głowę z nad fotela. Większość ludzi spała, a reszta, tak samo jak ja, z niecierpliwością wyczekiwała końca lotu. 
Nim się obejrzałam, zobaczyłam znaną mi osobę. Ugh, znowu ona. Uśmiechnęła się sztucznie i podała mi jakieś galaretowate coś. Gdy wreszcie odeszła, popatrzyłam z obrzydzeniem na jedzenie, które wyglądało jak samolotowe wymiociny, albo po prostu: Jak gówno. Hm, widocznie chcą mnie tu otruć. Jak się domyślałam, miał to być mój deser, jednak odłożyłam go na stolik. Wolę być głodna, niż jeść to coś. Dobra, teraz tylko wytrzymać te głupie pół godziny, a później już z górki. Chyba... Wyjęłam z torebki moje poplątane słuchawki i rozpłynęłam się w muzyce, która z nich dochodziła. Potem czas mijał już naprawdę szybko.
,,Pozostało 7 minut do lądowania. Proszę zapiąć pasy i przygotować się do lądowania". W głębi duszy uśmiechnęłam się na samą myśl, że zaraz już koniec lotu. Teraz chciałam tylko rzucić się na miękkie łóżko i porządnie wyspać. Bez zastanowienia zapięłam pasy i czekałam cierpliwie, aż wylądujemy.

~.~

Świeże powietrze uderzyło mnie przyjemnie. Londyn. 

Z uśmiechem na twarzy ruszyłam w stronę dużego budynku, w którym otrzymałam swój bagaż. Teraz wystarczyło czekać na jakieś taxi, które zawiezie mnie do hotelu. 
Stanęłam na chodniku i zaczęłam rozglądać się nad pojazdem, którego wyczekiwałam z niecierpliwością. Kurde, gdzie to jest?! 
Jeżeli myślicie, że będę teraz czekała godzinę na taxi, to się GRUBO mylicie. Miałam już dość wszystkiego. Nie dość, że mam za sobą 13 godzin lotu samolotem to teraz jeszcze nie mam jak i czym dojechać do mojego celu, czyli jak się domyślacie: hotelu. Westchnęłam ciężko. Nie masz wyboru, Val. Niestety, ale nie mam. 
Szybkim ruchem ręki zawiesiłam na ramię moją torebkę, i chwyciłam walizkę. Czemu jest cięższa niż wcześniej? Już wymyślam jakieś głupstwa przez moje zmęczenie. 
Zauważyłam jedną wadę Londynu. Tu ciągle pada, albo jest pochmurno. Oczywiście Anglicy się do tego przyzwyczaili, a ja? Dziewczyna z Los Angeles, która przez wszystkie dni ma ciepło, wręcz upał. Nic na to nie poradzę.

~.~

Dalej szłam przed siebie szukając ulicy Black Road 37. Bez skutku. Niezręcznie wyjęłam mapę (którą wzięłam na wszelki wypadek. I dobrze) i przyjrzałam się dokładnie zamieszczonym informacjom, które się tam znajdowały. Jest! Według mapy muszę... Iść w przeciwną stronę?! Czyli przeszłam około 3 kilosów na marne?! Japier... Dość. Ze złością zgniotłam mapę i rzuciłam w najbliższą kałużę. Pojedyńcza kropla spływała po moim policzku. Nie, to nie były łzy. To był deszcz.  Świetnie. 
Zrezygnowana odłożyłam walizkę na bok i usiadłam na krawężniku chodnika przyglądając się sobie w wielkiej kałuży. Głodna, zmarznięta i zmęczona. Czy może być gorzej? Po co mi w ogóle była ta podróż? Przecież mogłam przewidzieć jakie są tego skutki, ale nie przypuszczałabym, że skończę ,,na ulicy", zagubiona, nie wiedząc jak mam trafić do tego pieprzonego hotelu, który był z jakieś 5 kilometrów ode mnie. Powolnym ruchem ręki odgarnęłam kosmyk moich włosów, który opadał mi na twarz. 

Ulica była pusta. Znajdowało się na niej parę domów, jednak w żadnym nie paliło się światło. Nic. Kompletnie pusto. Słyszałam tylko swój oddech i krople deszczu, które opadały na ulicę. Spokój. Dalej pusto gapiłam się na kałuże, w której było moje odbicie. Wyglądałam strasznie. Włosy miałam gładkie, ale za to mokre od deszczu,  a oczy miałam zaspane. Łóżko, spać. Łóżko, spać. Łóżko, spać. Usłyszałam ryk silnika. Podskoczyłam na miejscu i rozejrzałam się dookoła. Zobaczyłam nadjeżdżający samochód BMW. Nie jechał jakoś szybko, chociaż wydawało się, że pędzi z jakieś 100 kilometrów na godzinę. Zatrzymał się dopiero przy mnie. Nie wiedziałam czyj to samochód, albo kto w nim się znajduje, bo miał czarne szyby, w których nic nie można było dostrzec. W pewnym momencie jedna z szyb powoli opadła na dół. Widzę go. O cholera. 
- Podwieźć gdzieś panią? Nie lubię widzieć kogoś moknącego w deszczu. Szczególnie takiej osoby jak Ty - powiedział swoim cholernie seksownym głosem i uśmiechnął się podejrzliwie. Co ja mam zrobić?

--------------------------------------------------

No i jest 2 rozdział! Mam nadzieję, że się Wam podobało :) W tym rozdziale można zauważyć, że główna bohaterka Valery, jest dość niecierpliwa. 
Chciałam podziękować Wam ogromnie, za tyle wejść i komentarzy pod 1 rozdziałem :) Szczerze? Nie miałam zamiaru pisać dzisiaj kolejnego rozdziału, no ale zdecydowałam inaczej ;3
A, no i jak zawsze...

CZYTASZ = KOMENTUJESZ ♥ / Larsy.

Informacja ode mnie :)

No hej! :) 
Chciałabym Wam OGROMNIE podziękować za tyle wejść na bloga ♥ Założyłam go wczoraj, a mam już razem 197 (aktualnie)!
Jeszcze dziękuję za wszystkie miłe komentarze, które pisaliście. To na prawdę podniosło mnie na duchu i bardzo zmotywowało :)

Zapewne większość z Was nie zauważyła, że na górnym pasku jest: Strona główna, kontakt i bohaterowie, więc jeżeli chcecie, to podam teraz linki, żebyście mogli bardziej poznać naszych głównym bohaterów:

Kontakt:

<Klik>

Bohaterowie:

<Klik>

Tam jest wszystko dokładnie opisane. 

A jeżeli chodzi o następny rozdział... Nie będę ich pisała regularnie, bo jak wiadomo: SZKOŁA. 
Najczęściej będę pisała w weekendy, a w tygodniu jak będę miała czas.

UWAGA:
Jeżeli jesteście ciekawi co do 2 rozdziału to mam dla Was taką informację:
2 rozdział pojawi się prawdopodobnie w następną sobotę, ale jeżeli pod 1 rozdziałem będzie jeszcze więcej komentarzy to postaram się go napisać w tygodniu :) No to zobaczymy co będzie dalej...

To już chyba wszystko ode mnie :)
Gorąco zapraszam do czytania i komentowania 1 rozdziału! Kocham Was ♥ / Larsy.

Rozdział 1

,,Samolot 21 odlatuje za 3 minuty. Prosimy o zebranie się pod bramką nr.3. Dziękuję” – piskliwy głos wydobył się z głośników. Wyprostowałam się na ławce i westchnęłam ciężko. Było to westchnięcie pełne wrażeń, ale też niepokoju. Czułam się jakbym właśnie odbywała podróż, która zarazem ma być świetna, ale też niebezpieczna i pełna kłopotów. Wyjazd z Los Angeles do Londynu to bardzo odważny krok w moim życiu i coraz bardziej zaczynam się martwić z tego powodu. Czemu?

Dopiero po chwili ocknęłam się, że mam zaledwie 2 minuty na podejście do bramki, która znajdowała się dość daleko ode mnie. Nie tracąc czasu zarzuciłam na ramię swoją torebkę, chwyciłam walizkę i szybkim krokiem szłam ku mojemu celowi. W tym momencie liczył się czas, a miałam go naprawdę niewiele. Co chwilę widziałam jak ludzie wręcz biegną pod wyznaczone bramki, aby nie spóźnić się na lot. Zupełnie tak jak ja, chociaż oni widzą mnie jako niedojrzałą smarkulę, która błąka się po całej Sali Lotniskowej w poszukiwaniu szczęścia. Nie, tym razem nie dam sobie pozwolić o mnie tak myśleć.

Znajdowałam się już niedaleko bramki, więc bardzo ucieszyłam się, gdy wreszcie do niej dotarłam. Ustawiłam się w kolejce i czekałam, aż będzie moja kolej. Gdy podeszłam do pani siedzącej przy biurku niezręcznie wyciągnęłam bilet z mojej tylnej kieszeni  i podałam go kobiecie, która patrzyła na mnie zdziwiona. O co Ci chodzi?  Zeskanowała mi  bilet i na koniec życzyła mi miłego lotu. Ja tylko uśmiechnęłam się sztucznie, a z moich ust wydobyło się ciche ,,dziękuję”. Szybkim krokiem udałam się w stronę samolotu z numerem 21. Błądziłam gdzieś wzrokiem i natknęłam się na pojazd z numerem 21. Uśmiechnęłam się sama do siebie i ruszyłam w stronę samolotu. Wiedziałam, że teraz zaczyna się moja ,,wielka przygoda”.

Gdy stanęłam naprzeciwko wielkich drzwi od samolotu, bagażowy odebrał ode mnie walizkę, więc zostałam tylko sama z moją torebką, która jak się domyślam, miała być moim bagażem podręcznym, ale na całe szczęście spakowałam do niej rzeczy, które powinny mi się przydać w czasie lotu. Szczerze? Gdy wchodziłam do ogromnego samolotu miałam mieszane uczucia i wszystko nagle zaczęło wydawać mi się złe, że wszystko co robię nie ma najmniejszego sensu, a ja tylko stawiam się w trudnej sytuacji. Valery, nie ma już odwrotu!

Gdy weszłam poczułam ciepły powiew powietrza dochodzącego z klimatyzacji. Może jednak nie będzie tak źle?

Bez zastanowienia zaczęłam szukać jakiegoś wolnego miejsca. Kątem oka dostrzegłam z tyłu wolne siedzenie idealne dopasowane do mnie, bo nigdy jakoś nie przepadałam siedzieć blisko prowadzącego, czy to w samochodzie, czy w autobusie.

Wygodnie zajęłam miejsce i odetchnęłam głęboko. Spokojnie Val, wszystko się ułoży. To tylko kwestia czasu.

Na początku pilot zaczął nawijać o wszystkich zagrożeniach, które mogą spotkać nas w czasie lotu podkreślając, że to tylko ,,małe awarie”. Jeżeli mocne turbulencje to ,,mała awaria” to ja jestem papieżem.

Pokręciłam oczami na każde wypowiedziane zdanie przez pilota, chociaż starałam się go słuchać z powagą. Coś Ci się nie udaje Val.

Na koniec podeszła do mnie stewardessa, która trzymała w ręku poduszkę. Podała mi ją uśmiechając się tak sztucznie, że aż bolało. Była to pusta lala, która najwidoczniej nie lubiła tej pracy i robi to z przymusu i dla kasy. Suka jakaś.

Odebrałam poduszkę bez żadnych uczuć. Bo co? Mam się uśmiechać dla szpanu? Nie, dziękuję.

Bez zastanowienia wyjęłam z torebki moje słuchawki. Co to by był za lot bez muzyki? Dla mnie byłaby to katorga, bo teraz w moim życiu tylko muzyka ma jakiś sens. No, może jeszcze ta podróż, która coraz bardziej wydawała mi się niepokojąca. A co jeśli coś się stanie? Może nie jestem jeszcze zbyt dojrzała? Masz 18 lat kobieto! Dasz radę!

Czułam jak wznosiliśmy się w górę. Czułam się teraz niesamowicie, było to magiczne. Wszystko zaczęło maleć, a parę sekund później zobaczyłam tylko białe chmury. Nie umiem tego opisać słowami.

Cóż Valery, tak zaczyna się Twoja 13-godzinna podróż do Londynu. Bardzo się cieszę. Bardzo…

-------------------------------------------------

No i jest 1 rozdział! Pisałam go dzisiaj pod wpływem weny i jakoś tak wyszło :3

Mam nadzieję, że się podobało! Liczę na Wasze opinie, bo dopiero zaczynam x

UWAGA. W każdym tekście mogą występować przekleństwa xD

Aha i jeszcze jedno. Jeżeli piszę krzywą kursywą to są przemyślenia bohaterów :)

I...

CZYTASZ = KOMENTUJESZ!

To bardzo motywuje ♥