Rozdział 2

 Lekko otworzyłam oczy. Mogłam ujrzeć światło dobiegające z jakiegoś punktu, co mnie totalnie oślepiało. Pomrugałam parę razem trzepocąc moimi rzęsami, aby przyzwyczaić się do otoczenia. Domyśliłam się, że dalej lecieliśmy, bo gdy spojrzałam w okno samolotu zobaczyłam tylko ,,biały puch", a po za tym nic więcej. Nagle z głośników wydobył się głos stewardessy. ,,Do końca lotu zostały 34 minuty, dziękuję za uwagę". Westchnęłam ciężko, bo już na prawdę nie chciało mi się siedzieć w samolocie i patrzeć się bezsensownie w okno, jak i tak nic nie było tam widać. Spokojnie Val. Zostało jeszcze niecałe pół godziny. Wytrzymasz. Leniwie przeciągnęłam się na siedzeniu i usiadłam wygodnie prostując się. Rozejrzałam się dookoła, lekko wychylając głowę z nad fotela. Większość ludzi spała, a reszta, tak samo jak ja, z niecierpliwością wyczekiwała końca lotu. 
Nim się obejrzałam, zobaczyłam znaną mi osobę. Ugh, znowu ona. Uśmiechnęła się sztucznie i podała mi jakieś galaretowate coś. Gdy wreszcie odeszła, popatrzyłam z obrzydzeniem na jedzenie, które wyglądało jak samolotowe wymiociny, albo po prostu: Jak gówno. Hm, widocznie chcą mnie tu otruć. Jak się domyślałam, miał to być mój deser, jednak odłożyłam go na stolik. Wolę być głodna, niż jeść to coś. Dobra, teraz tylko wytrzymać te głupie pół godziny, a później już z górki. Chyba... Wyjęłam z torebki moje poplątane słuchawki i rozpłynęłam się w muzyce, która z nich dochodziła. Potem czas mijał już naprawdę szybko.
,,Pozostało 7 minut do lądowania. Proszę zapiąć pasy i przygotować się do lądowania". W głębi duszy uśmiechnęłam się na samą myśl, że zaraz już koniec lotu. Teraz chciałam tylko rzucić się na miękkie łóżko i porządnie wyspać. Bez zastanowienia zapięłam pasy i czekałam cierpliwie, aż wylądujemy.

~.~

Świeże powietrze uderzyło mnie przyjemnie. Londyn. 

Z uśmiechem na twarzy ruszyłam w stronę dużego budynku, w którym otrzymałam swój bagaż. Teraz wystarczyło czekać na jakieś taxi, które zawiezie mnie do hotelu. 
Stanęłam na chodniku i zaczęłam rozglądać się nad pojazdem, którego wyczekiwałam z niecierpliwością. Kurde, gdzie to jest?! 
Jeżeli myślicie, że będę teraz czekała godzinę na taxi, to się GRUBO mylicie. Miałam już dość wszystkiego. Nie dość, że mam za sobą 13 godzin lotu samolotem to teraz jeszcze nie mam jak i czym dojechać do mojego celu, czyli jak się domyślacie: hotelu. Westchnęłam ciężko. Nie masz wyboru, Val. Niestety, ale nie mam. 
Szybkim ruchem ręki zawiesiłam na ramię moją torebkę, i chwyciłam walizkę. Czemu jest cięższa niż wcześniej? Już wymyślam jakieś głupstwa przez moje zmęczenie. 
Zauważyłam jedną wadę Londynu. Tu ciągle pada, albo jest pochmurno. Oczywiście Anglicy się do tego przyzwyczaili, a ja? Dziewczyna z Los Angeles, która przez wszystkie dni ma ciepło, wręcz upał. Nic na to nie poradzę.

~.~

Dalej szłam przed siebie szukając ulicy Black Road 37. Bez skutku. Niezręcznie wyjęłam mapę (którą wzięłam na wszelki wypadek. I dobrze) i przyjrzałam się dokładnie zamieszczonym informacjom, które się tam znajdowały. Jest! Według mapy muszę... Iść w przeciwną stronę?! Czyli przeszłam około 3 kilosów na marne?! Japier... Dość. Ze złością zgniotłam mapę i rzuciłam w najbliższą kałużę. Pojedyńcza kropla spływała po moim policzku. Nie, to nie były łzy. To był deszcz.  Świetnie. 
Zrezygnowana odłożyłam walizkę na bok i usiadłam na krawężniku chodnika przyglądając się sobie w wielkiej kałuży. Głodna, zmarznięta i zmęczona. Czy może być gorzej? Po co mi w ogóle była ta podróż? Przecież mogłam przewidzieć jakie są tego skutki, ale nie przypuszczałabym, że skończę ,,na ulicy", zagubiona, nie wiedząc jak mam trafić do tego pieprzonego hotelu, który był z jakieś 5 kilometrów ode mnie. Powolnym ruchem ręki odgarnęłam kosmyk moich włosów, który opadał mi na twarz. 

Ulica była pusta. Znajdowało się na niej parę domów, jednak w żadnym nie paliło się światło. Nic. Kompletnie pusto. Słyszałam tylko swój oddech i krople deszczu, które opadały na ulicę. Spokój. Dalej pusto gapiłam się na kałuże, w której było moje odbicie. Wyglądałam strasznie. Włosy miałam gładkie, ale za to mokre od deszczu,  a oczy miałam zaspane. Łóżko, spać. Łóżko, spać. Łóżko, spać. Usłyszałam ryk silnika. Podskoczyłam na miejscu i rozejrzałam się dookoła. Zobaczyłam nadjeżdżający samochód BMW. Nie jechał jakoś szybko, chociaż wydawało się, że pędzi z jakieś 100 kilometrów na godzinę. Zatrzymał się dopiero przy mnie. Nie wiedziałam czyj to samochód, albo kto w nim się znajduje, bo miał czarne szyby, w których nic nie można było dostrzec. W pewnym momencie jedna z szyb powoli opadła na dół. Widzę go. O cholera. 
- Podwieźć gdzieś panią? Nie lubię widzieć kogoś moknącego w deszczu. Szczególnie takiej osoby jak Ty - powiedział swoim cholernie seksownym głosem i uśmiechnął się podejrzliwie. Co ja mam zrobić?

--------------------------------------------------

No i jest 2 rozdział! Mam nadzieję, że się Wam podobało :) W tym rozdziale można zauważyć, że główna bohaterka Valery, jest dość niecierpliwa. 
Chciałam podziękować Wam ogromnie, za tyle wejść i komentarzy pod 1 rozdziałem :) Szczerze? Nie miałam zamiaru pisać dzisiaj kolejnego rozdziału, no ale zdecydowałam inaczej ;3
A, no i jak zawsze...

CZYTASZ = KOMENTUJESZ ♥ / Larsy.