Było ciemno. Moje mokre włosy opadały mi swobodnie na
ramiona. Dalej siedziałam na zimnym chodniku, ale jedna rzecz się zmieniła.
Przede mną stał czarny samochód, a z jednej z szyb wyłonił się jakiś chłopak.
Na moje oko miał z jakieś 18-19 lat. W pewnym momencie jego zielone tęczówki
spojrzały na mnie, a w nich było widać jakąś… Nie wiem jak to ująć… Fascynację?
Możecie sobie pomyśleć, że kompletnie zwariowałam, ale te oczy do mnie
przemawiały. Dosłownie. Dokładnie przyglądał się mojej osobie, ilustrując mnie
od głowy po same stopy, więc czułam się trochę niezręcznie. Nie miałam
zielonego pojęcia co powiedzieć, więc między nami panowała głucha cisza, a
całość pogarszało to, że na ulicy też było cicho. Słychać było tylko nasze
oddechy, które z sekundy na sekundę wydawały się być głośniejsze. Chłopak
próbował nawiązać między nami jakiś kontakt wzrokowy, ale ja wręcz przeciwnie.
Za wszelką cenę nie chciałam się spotkać z jego bajecznymi oczami. Tak, one były bajeczne, więc czemu nie
chciałam ich spotkać? Nie wiem. Z moich rozmyśleń wyrwał mnie ochrypnięty,
zarazem cholernie seksowny głos.
- To wsiadasz? Czy zamierzasz siedzieć tutaj przez resztę
dnia? – powiedział, a jego kącik ust podniósł się ku górze.
Pusto patrzyłam się na samochód, dalej nie wiedząc co powiedzieć.
Co się z Tobą dzieje, Val?
Nabrałam powietrza do
ust i starałam się wypowiedzieć choć jedno słowo.
- Je-jeżeli to… - przerwałam. Ogarnij się, Valery. -
Jeżeli to nie będzie problem, to z chęcią bym się dała podwieźć – powiedziałam
już śmielej. Trzeba było w końcu „złamać lody”.
Chłopak uśmiechnął się, a ja widziałam otwierające się drzwi
od czarnego wozu, aż w końcu zobaczyłam smukłą i wysoką sylwetkę kierującą się
w moim kierunku. Wstrzymałam oddech. Kuźwa.
Widząc go, moje usta rozchyliły się lekko, chociaż nie chciałam dać po sobie
tego poznać. Nogi miał naprawdę chude. Cała jego postura była szczupła, ale za
to umięśniona. Miał na sobie czarną, luźną koszulkę i czarne, podarte spodnie, a
na nogach zniszczone buty. Już
nie muszę pytać o jego ulubiony kolor. Ale i tak wyglądał
zajebiście. Włosy
miał potargane na wszystkie strony, co wyglądało trochę, jakby był po ostrym
seksie. Co chwilę przejeżdżał przez nie swoją ręką, chcąc je poprawić, jednak
dalej sterczały we wszystkie strony świata, ale nie, że narzekam czy coś.
Brunet podszedł do mnie i odebrał ode mnie bagaż. Ehm… Val? Dopiero po chwili ocknęłam
się, wyprostowałam, aż (z trudem) wstałam. Nogi mi trochę zdrętwiały od tego
siedzenia na chodniku. Tak, wiem. Dziwnie to zabrzmiało.
- A tak w ogóle to jestem Harry – powiedział po chwili ciszy
między nami, chowając moją walizkę do bagażnika. Robiąc to, skierował głowę w
moją stronę i uśmiechnął się ukazując szereg swoich białych zębów. On ma dołeczki!
Głośno przełknęłam ślinę, a brunet patrzył się na mnie z
wielkim znakiem zapytania na twarzy.
- Valery – odpowiedziałam trochę drętwo w porównaniu do
niego.
Chłopak wsiadł do samochodu, a ja go naśladowałam. Gdy
tylko usiadłam, zapięłam pasy. Bezpieczeństwo
najważniejsze! – słowa mojej mamy. Kątem oka zauważyłam, że samochód w
większości w środku był ze skóry, co sprawiało, że wydawał się jeszcze bardziej
ekskluzywny niż z zewnątrz. Kiedyś taki
będę miała, zobaczycie! Brunet poprawił górne lusterko, odpalił silnik i
ruszył do przodu. Ustawił biegi.
- Gdzie panią podwieźć? – zapytał, jednak dalej patrzył ze
skupieniem przed siebie. I dobrze, bo i
tak już byłam zestresowana tym wszystkim.
- Black Road Street 37 – odpowiedziałam, kątem oka patrząc
na bruneta, który najwidoczniej uśmiechał się lekko, ale nie jestem tego całkiem
pewna.
- Jasne, nie ma sprawy. A powiedz… - przerwał na chwilę to co chciał powiedzieć,
w tym samym momencie przejeżdżając językiem przez swoją górną wargę – Jak
znalazłaś się na chodniku? – zapytał z lekkim rozbawieniem w głosie.
- To Cię śmieszy? – zapytałam próbując powstrzymać tym razem
swój śmiech.
- Nie na co dzień spotykam dziewczynę siedzącą na chodniku,
w deszczu, na pustej ulicy – powiedział, a ja wybuchłam lekkim śmiechem, na co
chłopak zaśmiał się wraz ze mną, chociaż tak naprawdę żadne z nas nie wiedziało, co w tym wszystkim było takie zabawne.
~.~
Reszta drogi minęła w ciszy. Tylko ten jeden raz, to był
taki moment, w którym rozmawialiśmy.
Głowę opierałam na ramieniu, pusto patrząc się w okno, na
których widoczne były krople deszczu.
Nagle samochód zatrzymał się przy jakimś budynku. To tu.
Chłopak westchnął cicho, a ja odpięłam pasy i wyszłam z
pojazdu, a za mną także brunet. To znaczy „Harry”, jak dobrze pamiętam.
Podał mi walizkę, a ja przez chwilę poczułam dotyk jego
gładkiej dłoni. Spojrzeliśmy na siebie nawzajem. Jego oczy trochę pociemniały,
nie były już takie jak na początku, ale dalej było coś w nich widać. Ja
spuściłam wzrok i uśmiechnęłam się lekko pod nosem. Była to niezręczna chwila, lecz bardzo przyjemna.
Z moich ust wydobyło się ciche „dziękuję”, a swój ciężki
bagaż wsunęłam na chodnik i spojrzałam na wielki obiekt stojący przede mną.
Byłam nim zachwycona, bo już z zewnątrz robił duże wrażenie, więc jestem ciekawa, co będzie w środku. Odwróciłam się w
kierunku chłopaka, który swoim biodrem opierał się o samochód. Uśmiechnął się
do mnie zawacko, przegryzając dolną wargę.
- Miło było Cię poznać Valery. Na pewno do Ciebie jeszcze
wpadnę – powiedział, a ja zaśmiałam się cicho na jego słowa, bo zabrzmiało to
trochę jakby był jakimś pedofilem, czy coś w tym rodzaju. A może on… Nieee. Nie twórz,
Val.
Nic nie odpowiedziałam. Staliśmy tak jeszcze przez chwilę
wpatrując się w siebie z jakiegoś niewyjaśnionego powodu. Do końca nie byłam
jego pewna. Znam go zaledwie godzinę, a czuję, że jest w nim coś, coś czego nie
umiem tak naprawdę określić słowami. Jego
oczy. Tak, to na pewno przez nie. Albo? „Na pewno do Ciebie jeszcze wpadnę”. Co
to ma znaczyć? Czas pokaże…
------------------------------------------------------
No i jest 3 rozdział! Można powiedzieć, że jestem z siebie dumna, bo ostatnio nie miałam weny, a i tak rozdział wyszedł mi dość dobrze. Mam nadzieję, że Wam też się podobało! :)
Tak naprawdę, nie mam pojęcia kiedy pojawi się kolejny rozdział, więc Wam teraz dokładnie nie powiem. Ale liczę, że dość szybko go napiszę.
Dziękuję, za tyle wejść i komentarzy! Kocham Was ♥
CZYTASZ = KOMENTUJESZ ♥
Proszę pisać, jeżeli byłyby jakieś błędy, bo teraz mogłam przeoczyć :)
Pozdrawiam! / Larsy.
